środa, lutego 14, 2018

Wywiad - Krzysztof Spadło

Zapraszam na wywiad z udziałem Krzysztofa Spadło, który o sobie mówi tak: "Jestem łowcą wrażeń i kolekcjonerem miłych wspomnień, któremu pisanie sprawia frajdę".



1. Jaką osobą na co dzień jest Krzysztof Spadło?



To dla mnie trudne pytanie, ponieważ nie lubię opowiadać o sobie. Tak jak każdy mam swoje nawyki i przyzwyczajenia. Jednego dnia potrafię być leniwym lekkoduchem, a 24 godziny później przeistaczam się w maszynę, która konsekwentnie zmierza do wyznaczonego celu.



2. Kiedy i w jakich okolicznościach zacząłeś pisać książki?



W moim życiu nie było żadnych konkretnych okoliczności, które sprawiły, że zwróciłem się w stronę literatury. Będąc młodym człowiekiem wiele razy słyszałem z czyichś ust, że potrafię ciekawie opowiadać i powinienem zająć się pisaniem książek. Traktowałem to z przymrużeniem oka, aż pewnego dnia okazało się, że zacząłem to robić. Bardzo szybko stwierdziłem, że pisanie sprawia mi frajdę i jest dla mnie alternatywnym rozwiązaniem w stosunku do tego, co tak naprawdę chciałbym robić. Ja po prostu zawsze marzyłem o tym, żeby kręcić filmy.



3. Debiutowałeś zbiorem opowiadań „Marzyciele i pokutnicy”, jak dziś postrzegasz swój debiut literacki?



Uważam, że to było dobre posunięcie, aczkolwiek gdybym miał jeszcze raz przez to przejść, zrobiłbym kilka rzeczy inaczej. Nie miałem wtedy żadnego doświadczenia i nie zdawałem sobie sprawy, jak wygląda polski rynek wydawniczy. Dzięki temu zdobyłem jednak bezcenną wiedzę, która pozwoliła mi przyjąć odpowiednią koncepcję i ukierunkowała moją dalszą drogę twórczą.



4. Cykl powieści „Skazaniec” przedstawia tematykę więzienną. Skąd pomysł na taką właśnie tematykę? Czy nie bałeś się, że ludzie niezbyt chętnie będą sięgać po takie książki?



Geneza powstania tej powieści, to bardzo długa historia, która pochłonęła kilka lat mojego życia. Dla mnie osobiście "Skazaniec", to nie tylko więzienna epopeja. Z jednej strony przyświecał mi cel, żeby książka ukazała jaką ewolucję, przeszedł polski system penitencjarny począwszy od chwili odzyskania przez nasz kraj niepodległości, aż do narodzin III RP. Zdobycie tej wiedzy i dotarcie do wiarygodnych źródeł informacji było dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Z drugiej strony "Skazaniec", to przede wszystkim opowieść o człowieku. O ludzkich namiętnościach, uczuciach i emocjach. Mam nadzieję, że treść książki zmusza niektórych czytelników do głębszych przemyśleń.



5. W swoich książkach przedstawiasz realia wronieckiego więzienia. Zrobiłeś do tego jakiś research zdobywając informacje na ten temat, czy może to wszystko wytwór Twojej wyobraźni?



Jeśli miałbym procentowo określić ilość faktów i fikcji, jakie mają miejsce na stronach powieści, to kształtowałby się w stosunku 90 do 10. 90% prawdy i 10% wyobraźni. Zdobycie wiedzy na temat realiów życia więźniów w wronieckim więzieniu zajęło mi mnóstwo czasu. W pewnym momencie dotarcie do wiarygodnych źródeł stało się wręcz moją obsesją. Pewno dnia trafiłem nawet do Centralnej Biblioteki Więziennictwa, która znajduje się w Kaliszu i dzięki uprzejmości pracujących tam ludzi dotarłem do materiałów, które stanowiły dla mnie prawdziwą bazę wiedzy. Miałem okazję zapoznać się z dokumentami, które mówiły o tym, że w murach wronieckiego więzienia odbywał karę Stepan Bandera. Poznałem kulisy zbiorowej ucieczki więźniów, która wydarzyła się w latach 30-tych ubiegłego wieku. Dowiedziałem się, jak wyglądało życie w więzieniu podczas okupacji hitlerowskiej, przestudiowałem narodziny więziennej podkultury, której eskalacja we wronieckich kazamatach miała miejsce na początku lat 50-tych. Wszystkie fakty skrupulatnie opisałem na stronach powieści, a w VII tomie czytelnicy będą mieli okazję poczytać o dwóch spektakularnych ucieczkach do których doszło ponad 30 lat temu.



6. Głównym bohaterem Skazańca jest Stefan Żabikowski, tak zwany Ropuch. Jak powstała kreacja tego bohatera?



Nie chcę teraz zdradzać niczego na temat głównej postaci Skazańca. O tym opowiem w VIII tomie, który będzie finałem całej opowieści.



7. Obecnie na rynku wydawniczym ukazało się VI tomów „Skazańca”, w planach jest VIII. Co później?



Później? Hmm... mam kilka pomysłów, ale nie skupiam się na tak odległej przyszłości, najpierw muszę skończyć więzienną epopeję.



8. Promocje Twoich książek wiążą się również z krótkometrażowymi filmami. Jaki masz w tym udział?



Wszystkie materiały filmowe powstają z moim współfinansowaniem. To bardzo kosztowna operacja, która pochłania również mnóstwo czasu i energii. Dziś nawet nie jestem w sanie sobie wyobrazić, żeby promocja Skazańca miała inny charakter. Jeśli wydam cokolwiek w przyszłości, to każda moja książka będzie poprzedzana materiałem filmowym. Traktuję to jako znak rozpoznawczy mojej twórczości.



9. Jako jedyny w Polsce pisarz, wydałeś jednocześnie książkę papierową, audiobooka, różnorodne e-wydania, oraz film krótkometrażowy promujący „Skazańca”. Jakie w związku z tym towarzyszą Ci emocje?



Jednym słowem - ogromne!



10. Wydawnictwo KAGO rusza z nowym projektem Spin-off do „Skazańca”, słyszałam, że też masz w tym swój udział. Czy zdradzisz czytelnikom coś więcej na ten temat?



Ten pomysł narodził się kilka lat temu. W powieści przewija się cała plejada barwnych postaci i w moim mniemaniu, wiele z nich zasługuje na to, żeby opowiedzieć ich losy. Sam projekt otwiera drzwi przed osobami, które poważnie traktują pisanie.  Oferta wydawnictwa jest jasno sprecyzowana i w związku z tym, że pomysł jest mojego autorstwa, mam tutaj decydujący głos. Autor, któremu zostanie zaproponowana współpraca musi spełnić pewne oczekiwania literackie, a jego warsztat powinien być na wysokim poziomie. Wiosną tego roku ukaże się pierwszy spin off i będzie opowiadał losy Hrabiego, którego postać nie jest obca czytelnikom mojej więziennej epopei. Mechanizm promujący powieść autorstwa Roberta Gałki pod tytułem "Hrabia" będzie wyglądał identycznie jak przy Skazańcu czyli film krótkometrażowy, e-booki, audiobook oraz książka papierowa.
 
11. Co sprawia Ci największą przyjemność?



Jest bardzo wiele rzeczy, który sprawiają mi przyjemność :-) jednak, te które sprawiają mi szczególną przyjemność, to uczucia satysfakcji i spełnienia.



12. Czy będąc pisarzem masz czas na życie prywatne?



W moim życiu nie ma podziału na sprawy prywatne i zawodowe. One tworzą nierozłączną jedność.



13. Jak jednym zdaniem, no dobrze, może trzema zachęciłbyś czytelników do sięgnięcia po Twoje powieści?



W naszej rodzimej literaturze nie ma zbyt wielu powieści o tematyce więziennej i choćby z tego powodu, warto sięgnąć po "Skazańca".



Serdecznie dziękuję autorowi za poświęcony czas. A dla Was na zachętę poniżej mam prolog "Skazańca".


PROLOG



Miewałem takie dni w swoim życiu, kiedy czułem, że mój umysł zanurza się w otchłań szaleństwa. Wówczas niewiele brakowało, aby jedna przelotna myśl strąciła mnie w przepaść wyimaginowanego świata. Znałem takich, którzy nie potrafili się temu oprzeć i zupełnie bezsilni pogrążali się w koszmarnych krainach ciemności. Widziałem, jak stają się niewolnikami własnych demonów i fobii. Odchodzili przeważnie na dwa sposoby. Jednych ogarniało kamienne misterium, przepełnione milczącym zapomnieniem, a drugich rozpierała wściekłość. Zresztą co tu dużo mówić, w tak mrocznym miejscu jak więzienie we Wronkach każdy miał prawo sfiksować. Nigdy nie zapomnę, kiedy we wrześniu 1925 – a swoją drogą, był to parszywy rok – kompletnie odbiło staremu Klockiewiczowi. Wtedy po raz pierwszy w życiu ujrzałem, jak zwykły człowiek znienacka przeistacza się w rozwścieczoną bestię. Nazywaliśmy go „Kloc”, ale jego ksywa nie była tylko pochodną od nazwiska. Z wyglądu również przypominał prawdziwy kloc. Potężny, zwalisty, ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu i ten jego charakterystyczny, ciężki, kołyszący chód. Zawsze sprawiał wrażenie bardzo zmęczonego, a kiedy się garbił, jego dłonie sięgały niemal kolan. Co dziwne, nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek widział go podenerwowanego. Pamiętam, że to była niedziela, jak zawsze słodka i leniwa. Jedyny dzień w tygodniu, kiedy strażnicy, wbrew zarządzeniu naczelnika, nie ponaglali nas przy posiłkach. Poranne słońce, pokonawszy więzienny mur, wpadało do stołówki przez duże, okratowane okna i na kilku stołach rozścieliło swoje złociste obrusy. Sączyliśmy cierpką kawę, siedzieliśmy jak paniska,
rozprawialiśmy o bzdurach i chyba nikt nie zwrócił uwagi na to, że Kloc wygląda na jeszcze bardziej zmęczonego niż zazwyczaj. Brak apetytu, zmierzwione włosy i tępe spojrzenie były tutaj czymś zupełnie normalnym. Średnio raz w miesiącu każdemu trafiała się kiepska noc. Noc pełna dławiących koszmarów lub gorzkich łez. Mimo panującego gwaru usłyszałem za plecami czyjś zatroskany głos: – Kloc, co z tobą? Dobrze się czujesz? Hej, Kloc... Machinalnie obróciłem głowę. Przeraził mnie widok starczej twarzy Klockiewicza. Podkrążone oczy jakby zapadły się bardziej w głąb czaszki i spoglądały na świat matowym, pustym wzrokiem. Widziałem wyraźnie, jak za drżącymi ustami, które przybrały siny odcień, z bólem zaciska zęby. Mięśnie żuchwy nerwowo pulsowały, unosząc się pod pergaminem pomarszczonych i wyblakłych policzków, a zorane bruzdami czoło połyskiwało szklistymi perełkami potu. W ogóle wydawał się skurczony i zapadnięty. Chyba wcale nie ruszył swojego śniadania, bo nadal leżało na blaszanej tacy tak, jakby przed chwilą odebrał je z okienka wydawki. Nagle jego nozdrza zaczęły nerwowo tikać, a oddech stał się szybki i płytki. – Kloc, nie wygłupiaj się, do ciężkiej cholery – powiedział ktoś i wtedy się stało. Ponadsześćdziesięcioletni mężczyzna wydobył z gardła nienaturalny,  przerażający ryk, który rozbił się pośród ścian. Zanim oczy wszystkich zebranych powędrowały w jego kierunku, poderwał się na równe nogi i pchnął przed siebie duży, dębowy stół. Towarzystwo z drugiej strony runęło na nas pod ciężarem mebla. Przygniataliśmy się nawzajem, resztki jedzenia rozsypały się po kamiennej posadzce. Zrobiło się zamieszanie. Kątem oka dostrzegłem, że od strony wejścia biegnie kilku strażników. Jeden z więźniów starał się uspokoić rozszalałego Kloca, ale osiągnął odwrotny skutek i Klockiewicz rzucił się na niego z pięściami. Chryste Panie, przemknęło mi przez myśl, kiedy ujrzałem, jak stary błyskawicznie przeistacza się w rozwścieczonego tura.
Jednym ruchem pochwycił w dłonie masywną ławę, uniósł ją ponad głową niczym Jurand ze Spychowa, zakręcił w powietrzu młynka i cisnął na oślep jak bezużyteczną kłodę. Krzyczał. Boże miłosierny, jak przeraźliwie krzyczał! Młócił tym swoimi wielgachnymi rękami, kopał gdzie popadło i zamieniał wszystko dookoła siebie w pobojowisko. W ten niedzielny poranek nasza stołówka przypominała pogańską arenę. W kręgu utworzonym przez zaskoczonych skazańców Kloc odstawiał swój ostatni szalony taniec. Kilku klawiszy dzierżących w dłoniach drewniane pałki otoczyło starego, ale chyba nie bardzo wiedzieli, w jaki sposób zabrać się do rzeczy. Pierwszego z nich Kloc powalił jednym uderzeniem w klatkę piersiową. Momentalnie obrócił się na pięcie i rozkładając szeroko ręce, rzucił się na kolejnych dwóch. Chyba liczył na to, że jeśli przerwie ich kordon, będzie wolny. Wpadł na nich niczym smok i obydwaj mężczyźni runęli na podłogę. Widocznie wtedy jego palce natknęły się na jakąś zbłąkaną łyżkę. Zdążył jeszcze wziąć potężny zamach i zupełnie przypadkowo zatopił przedmiot w prawym oku Mroczkowskiego. Chwilę później stracił przytomność w lawinie drewnianych grzmotów i zamaszystych kopniaków. Tego dnia po raz ostatni widzieliśmy Kloca. Co do Mroczkowskiego powiem wam, że nie był złym strażnikiem, i nawet go lubiłem. Miał szczęście, że przeżył, ale do końca swoich dni nosił na prawym oku czarną opaskę. Wiele razy zastanawiałem się nad tym, co spotkało tego nieszczęsnego starca. Nie wymyśliłem jednak niczego mądrego. Było mnie stać, podobnie jak resztę chłopaków, tylko na wzruszenie ramionami i banalne stwierdzenie, że Kloc po prostu zwariował. Naprawdę czuliśmy jednak coś innego. Czuliśmy ten najgorszy rodzaj strachu, który – jeśli raz zakiełkuje w ludzkiej duszy – pozostaje na zawsze. Waruje na dnie wszelkich lęków i bojaźni, czasami odezwie się gwałtownym szarpnięciem, poganiając serce do oszalałego galopu i czeka… cierpliwie czeka na swoją szansę. Taki strach posiada niezwykłą moc, z jednej
strony może być twoim największym wrogiem – bo wiesz, że jeśli cię dopadnie w chwili słabości, to jesteś stracony – z drugiej strony zaś może być twoim jedynym sprzymierzeńcem. Dzięki niemu masz świadomość, kim możesz się stać i dokąd może cię zaprowadzić. To coś takiego jak choroba i lekarstwo w jednym. W każdym więzieniu świata obowiązują niepisane prawa, zasady i świętości. Są sprawy, o których się nigdy nie rozmawia, rzeczy, o które nigdy nie należy pytać, i uczucia, których się nigdy nie okazuje. Słabość nie ma miejsca bytu, a strach jest nierozłącznym towarzyszem.
Miewałem takie dni w swoim życiu, kiedy byłem zaledwie o krok, żeby skończyć z tym wszystkim. Chciałem jednym ruchem zatrzasnąć za sobą drzwi i zdmuchnąć płomień mojego życia. Każdy z nas był tutaj potencjalnym samobójcą. Znałem takich, jadałem z nimi przy jednym stole, chodziliśmy razem po spacerniaku. Czy wiecie, jakie to uczucie, kiedy pewnego ranka dowiadujesz się, że parę godzin temu pośród mroków nocy twój kumpel zadyndał na konopi albo podciął sobie żyły kawałkiem szkła? Jest tysiąc powodów, by walczyć o przetrwanie, i milion, żeby targnąć się na życie. Kiedy nie ma nadziei, kiedy gasną ostatnie latarnie złudzeń, jaki jest sens dalszej egzystencji, albo raczej wegetacji. Doskonale poznałem oblicze śmierci, obcowałem z kostuchą jak z najsłodszą kochanką, spoglądałem jej w oczy, ale nigdy nie zdobyłem się na odwagę, by złożyć na jej trupich ustach ostatni pocałunek. Może dlatego, że miałem swój cel? A może po prostu za każdym razem brakowało mi odwagi? Byli wśród nas i tacy, których skazano na śmierć w majestacie prawa. Na początku wydawało mi się, że ich podziwiam, ponieważ do samego końca grali twardych jak stal. Nie liczyli się z nikim i z niczym, siebie samych nazywali „elitą”. Pewnie do dzisiaj miałbym o nich takie zdanie, ale kiedy pokutowałem ósmy rok z dożywocia, jednemu z klawiszy rozwiązał się język.
Tak się złożyło, że pewnego dnia wybrano mnie do ekipy, która miała posprzątać strych budynku administracyjnego. Poddasze było wypełnione stertą niepotrzebnych gratów, worów ze szmatami, połaciami duszącego kurzu i tonami gołębich odchodów. Pośród masywnych, drewnianych krokwi rozpościerały się misternie utkane pajęcze sieci. Naczelnik Zalewski – nawiasem mówiąc, był z niego kawał sukinsyna – wpadł na pomysł, by na strychu urządzić archiwum. W naszej grupie sprzątaczy był jeden sznurowiec. Do waszej wiadomości, „sznurowcami” nazywaliśmy skazanych na śmierć. Ów człowiek chełpił się brutalnością i zepsuciem. Godzinami potrafił opowiadać o skrzywdzonych przez niego ludziach, zgwałconych kobietach i swojej życiowej misji, której motto miał wytatuowane na plecach. Litery pieczołowicie wydziergane mieszanką atramentu i sadzy układały się w zdanie pisane gotycką czcionką: „Urodziłem się po to, by czynić na ziemi piekło”. Wszyscy nazywali go „Zimny”, może i taki był, kto wie? W każdym razie uwielbiał stwarzać problemy i być zagrożeniem dla innych. Prowokował na każdym kroku, jakby tylko czekał na okazję, żeby dać upust drzemiącej w nim agresji. Nikt z nas oczywiście nie miał najmniejszej ochoty wdawać się w żadną bójkę, a już tym bardziej z człowiekiem, który gardził własnym życiem. Kiedy znaleźliśmy się na strychu, Zimny usiadł na spróchniałym krześle i stwierdził, że ma w dupie to całe porządkowanie. Było mi wszystko jedno, co będzie robił, ale swoim zachowaniem postawił strażników w dość niezręcznej sytuacji. Nie mogli sobie pozwolić na uległość w stosunku do skazanego. Utrata autorytetu w obecności więźniów była niedopuszczalna i mogła nawet oznaczać pożegnanie się z posadą.  Powiem wam, że to były ciężkie czasy, na zewnątrz praca znaczyła – chleb. Gdyby wśród cyngli nie było Robalskiego, nasz twardziel dostałby taki łomot, że znowu przez miesiąc dochodziłby do siebie w izbie chorych, co zdarzało mu się już nieraz. To właśnie Robalski jednym ruchem ręki powstrzymał swoich współpracowników. Podszedł do sznurowca, stanął przed nim w rozkroku i spokojnym głosem
oznajmił: – Słuchaj, chłopcze, jestem tu dłużej niż ty i możesz mi wierzyć, że widziałem nie takich gierojów. Wiem, o co dba taka gnida jak ty! O twarz, prawda? Chcesz zaimponować innym, pokazać, że twoje ciało i umysł są niczym skała. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, w kogo niebawem się zmienisz. Wiesz, jak to jest? Któregoś wieczoru przyjdziemy bez zapowiedzi, staniemy w drzwiach twojej celi, a ty w mig pojmiesz, że dzisiejszej nocy kat założy ci pętlę na szyję. Jeżeli twoje nerwy nie zawiodą, wyjdziesz z bloku o własnych siłach, ale kiedy znikniemy w korytarzu, wszystko się zmieni. Będziesz płakał jak dziecię, będziesz błagał i skomlał o litość, zaczniesz się szarpać i wierzgać, ale nasze dłonie pochwycą cię mocno. Oblejesz się lodowatym potem, może nawet tak jak inni narobisz w gacie i będziesz obiecywał poprawę. Wprowadzimy cię na drewniane podium, ksiądz udzieli ci ostatniej posługi, najpierw nałożą ci na głowę czarny kaptur, a potem poczujesz, jak sznur oplata twoją szyję. Będziesz krzyczał, błagając o wybaczenie, a w duchu przeklinał noc, kiedy cię spłodzono. Będziesz chciał do mamusi, ale nic z tego. Na koniec usłyszysz zgrzyt zapadni i poczujesz, że lecisz w dół. Niektórzy powiadają, że w takich chwilach człowiek widzi całe swoje życie. I nagle potworne szarpniecie! – Zamilkł na moment i spojrzał mu prosto w oczy. – A wiesz, co ja zrobię następnego dnia? Opowiem każdemu więźniowi, którego znałeś, jak naprawdę wyglądał twój koniec. Wyobraź sobie, że już w dniu pochówku będą wspominali twoją marną osobę z największą pogardą, może jeden z nich odleje się nawet na twój grób. Chcesz tego, synu?! Jeśli tak, to siedź, odpoczywaj i nie ruszaj się z tego miejsca. Zauważyłem, że oczy sznurowca zrobiły się nagle nerwowe i rozbiegane. Strzelał wzrokiem we wszystkich kierunkach, niczym skarcony przez ojca chłopiec. Chyba dotarło do jego świadomości, że jeśli chce zachować swoją próżność, musi teraz tańczyć, jak mu zagrają. – Wąchaj mi dupę, śmierdzielu! – syknął przez pożółkłe zęby
za odchodzącym strażnikiem, po czym ruszył razem z nami do roboty. Jeśli mnie pamięć nie zawodzi, jakieś dwa miesiące później było tak, jak mówił Robalski. Przyszli po niego tuż przed ciszą nocną. Kiedy pod eskortą strażników przemierzał więzienny korytarz, zachowywał się godnie, jak przystało na człowieka z elity. Szedł na spotkanie ze śmiercią prężnym krokiem i z dumnie uniesioną głową. Co się stało potem? Nigdy nie dowiedzieliśmy się, jaki naprawdę był jego koniec.
Miewałem takie dni w swoim życiu, kiedy podróżowałem po krainie marzeń i wyobrażałem sobie, jak mogło wyglądać moje życie. Nurtowały mnie pytania: kim mogłem zostać? czego dokonać? jakie miejsca zobaczyć? Chociaż doskonale wiedziałem, że takie rozmyślania są gorsze od całej zgryzoty świata, nie potrafiłem powstrzymać uporczywych myśli. Kiedy człowiek raz zapuścił się na ścieżki urojonej rzeczywistości, wpadał w bezlitosną pułapkę własnych pragnień. Potrzebowałem wielu lat, aby zrozumieć, że nadzieja jest mrzonką, a moim przeznaczeniem jest cierpienie. Najgorsze w więzieniu były noce pełne samotności i odrętwienia. Bezsenne godziny wlokły się w nieskończoność. Tylko ja i blask księżyca, przeciskający się pomiędzy kratami więziennego okna. Zwinięty w kłębek, z twarzą wtuloną w cuchnącą poduszkę płakałem za utraconym rajem. Właściwie nie mam ochoty opowiadać wam o mojej rozpaczy, tęsknocie i żalu, tym bardziej dzisiaj, kiedy już jestem u schyłku życia. Teraz moim jedynym wrogiem jest umykający czas. Nie spłodziłem syna, nie zbudowałem domu, nie posadziłem drzewa. Nic po sobie nie zostawiłem. Czy to nie jest przerażające?! Od dawna chciałem zapisać swoje wspomnienia, ale do tej pory nic z tego nie wyszło. Swoją drogą, nadal powątpiewam we własne siły. W głębi duszy chciałbym tego dokonać, i to nawet bardzo, ale boję się, że nie zdążę skończyć, zanim krew na zawsze zastygnie w moich żyłach. Stare powiedzenie mówi, że lepiej późno niż wcale. Wiem
sam po sobie, przeżyłem blisko ćwierć wieku, zanim nauczyłem się czytać i pisać! Kiedy jednak  poznałem litery i kiedy już potrafiłem rozszyfrować wyrazy, książki stały się moimi przyjaciółmi. Skromną, więzienną bibliotekę we Wronkach strawiłem w całości niezliczoną ilość razy, prawie do znudzenia. Natura obdarzyła mnie dobrą pamięcią, nawet teraz mógłbym wyrecytować dwanaście ksiąg Pana Tadeusza. Oczywiście mogłoby się zdarzyć, że potknąłbym się kilka razy, ale dopiąłbym celu. Wystukanie na pamięć epopei zajęło mi w pudle tylko dwa lata. Śmieszna sprawa, poszło o zakład, o jedyne dziesięć paczek papierosów i dziesięć opakowań herbaty, ale o tym może później. Do czego jednak zmierzam? Chciałbym, żeby wspomnienia, które wciąż niezatarte żyją w mojej pamięci, nie umarły wraz ze mną. Takie właśnie mam marzenie. Jedyne, co mogę po sobie zostawić, to opowieść o własnym życiu. Nie oczekuję od was współczucia ani zrozumienia, nie mam także zamiaru rozgrzeszać nikogo ani wybaczać winnym, nie o to chodzi. Opowiem wam o podłości, bólu, cierpieniu i nadziei, która potrafi zabijać. Doskonale wiem, do jakich granic może posunąć się istota rodzaju ludzkiego. Znam świat wybrukowany zepsuciem i zwyrodnieniem, gdzie koszmar jest normalnością, a śmierć – krótkim i gorzkim westchnieniem. Opowiem wam o prawdziwej wolności, obsesyjnej, pełnej goryczy zemście, zwątpieniu, niegodziwości i przewrotności losu,  przyjaźni okupionej krwią, marzeniach prowadzących na szafot i przede wszystkim o ludziach, których istnienie przeminęło jak beztroski podmuch wiatru.

3 komentarze:

  1. Czytałam Skazańca. Jest rewelacyjny.Polecam twórczość autora.Świetny wywiad.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Racja, racja ;) "Skazaniec" jest świetny ;)

      Usuń
  2. Ta ksiazka jest swietna :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za odwiedziny na moim blogu. Będzie mi miło, jeśli zostawisz po sobie jakiś ślad.

Copyright © 2016 Czytaninka , Blogger